Nadina CAVADOVA

Bazı sular vardır…
Sessiz akar ama derindir.

Volga gibi…

Kıyısında duran insan,
suyun sesini değil,
içindeki hikâyeyi duyar.

Bugün Çuvaşistan’ın başkenti Çeboksarı’dan,
Volga’nın kıyısından
Çanakkale’ye bir kadın sesi yükseliyor.

Bir Kadının Hafızası

Ben bir kadınım.

Ve biz kadınlar,
tarihi sadece okumayız…

Hissederiz.

Bir annenin gözyaşında,
bir eşin bekleyişinde,
bir kızın yarım kalan hayalinde yaşar tarih.

Çanakkale’yi düşündüğümde
aklıma ilk gelen savaş değil…

Kadınlardır.

Uzak Ama Yabancı Değil

Çeboksarı ile Çanakkale arasında
uzun yollar var.

Ama duygu, yol tanımaz.

Çanakkale’de toprağa düşen her genç,
buradaki bir kadının yüreğine de dokunur.

Çünkü kayıp,
her yerde aynıdır.

Bekleyenler

Savaş meydanlarında yazılan destanlar kadar,
evlerde yazılan sessiz hikâyeler vardır.

Bekleyen kadınlar…

Kapıya kulak veren,
yoldan geçen her adımda irkilen,
her gün biraz daha umutla, biraz daha korkuyla yaşayan…

Ve sonra…

Bekleyişin hiç bitmediğini anlayanlar.

Volga’nın Bildiği Acı

Volga Nehri çok şey görmüştür.

Sessizce akarken
insanların acılarını da taşır.

Çanakkale’nin hikâyesi de
o akışta yerini bulur.

Çünkü o hikâye,
sadece bir ülkenin değil,
insanlığın ortak acısıdır.

Çuvaşistan’dan Bir Kadın Sesi

Bugün ben,
Çeboksarı’dan bir kadın olarak sesleniyorum:

Çanakkale…

Sen sadece bir zafer değilsin.

Sen,
bekleyen gözlerin sabrısın.
suskun duaların ağırlığısın.
ve en çok da
kadınların içindeki derin yarasın.

Sessiz Ama Güçlü

Kadın sesi bazen yüksek çıkmaz…

Ama en derin olandır.

Çanakkale’yi anlatırken
yüksek sesle konuşmaya gerek yok.

Çünkü o acı,
zaten kalbin içinde yankılanır.

Son Söz: Bir Kadının Duası

Bugün Volga kıyısından
ellerimi açıyorum…

Çanakkale’de yatan bütün evlatlar için.

Onlar sadece bir milletin değil,
hepimizin kaybıdır.

Ruhları huzur bulsun.
Hatıraları yaşasın.

Ve biz kadınlar…

Onları hiç tanımasak bile
aynı cümleyi fısıldarız:

“Sizler unutulmayacaksınız…”

Çünkü bazı hatıralar,
su gibi akar…

Ama asla kaybolmaz.