Mümin Ağa’nın Ardından

Arzu ÜNAL
BGSAM Başkan Yardımcısı

Bazı insanları görmeden de tanırsınız.

Sesini hiç duymamışsınızdır ama sözünün ağırlığını hissedersiniz.

Elini hiç sıkmamışsınızdır ama yetiştirdiği insanın elinden onun sıcaklığını anlarsınız. Aynı sofraya hiç oturmamışsınızdır ama o sofrada hangi değerlerin paylaşıldığını sezersiniz.

Ben Mümin Ağa’yı hiç görmedim.

Fakat zaman içinde onun gölgesini tanıdım.

O gölgeyi, oğlu Rafet ULUTÜRK’ün mücadelesinde gördüm.

ÖNCE BİR MÜCADELE DİKKATİMİ ÇEKTİ

Rafet ULUTÜRK’ü tanıdığım ilk dönemlerde onun bitmek bilmeyen çalışma temposu dikkatimi çekiyordu.

Bulgaristan Türkleri için yapılan çalışmalar…

Toplantılar… Projeler… Kitaplar… Kültürel faaliyetler…

İnsanlarla kurulan bağlar…

Bazen bir dosyanın başında, bazen bir toplantı masasının etrafında, bazen kilometrelerce yolun sonunda yine aynı meseleye dönüyordu:

“Bu topluma daha ne yapabiliriz?”

Bir müddet sonra fark ettim ki bu yalnızca görev duygusuyla açıklanabilecek bir şey değildi.

Bunun içinde başka bir güç vardı.

Bir insanın içine küçük yaşlarda yerleşmiş, yıllar geçtikçe büyümüş bir sorumluluk duygusu…

İNSAN BAZEN KENDİSİNDEN ÖNCEKİLERİN DEVAMIDIR

Hepimiz kendimizi bağımsız bir hayatın sahibi zannederiz.

Oysa biraz düşündüğümüzde görürüz ki hepimiz bizden önce yaşayan insanların izlerini taşırız.

Bir annenin duasını… Bir babanın disiplinini…

Bir dedenin nasihatini… Bir aile sofrasının ahlakını…

Rafet Bey’i daha yakından tanıdıkça bunu daha açık görmeye başladım.

Onun sabrında bir geçmiş vardı. Kararlılığında bir geçmiş vardı.

İnsanlara karşı duyduğu sorumlulukta bir geçmiş vardı.

Ve sonra Mümin Ağa’nın hayatından parçalar duymaya başladım.

İşte o zaman bazı şeyler yerine oturdu.

MEĞER O GÜÇ BİR EVDE YETİŞMİŞ

Mümin Ağa’nın sert ama adaletli bir insan olduğunu anlattılar.

Misafir geldiğinde yüzünün değiştiğini…

Elindekini paylaşmaya çalıştığını… İnsanların derdiyle ilgilendiğini…

Vicdanlı olduğunu… Merhametli olduğunu…

Kolay hayat yaşamamış ama hayatın zorluklarını bahane ederek kalbini katılaştırmamış bir adam olduğunu…

Bunları duydukça Rafet Bey’in bazı davranışlarını daha iyi anlamaya başladım. Çünkü insanın yetiştiği ev, onun ilk okuludur.

İlk öğretmeni annesi ve babasıdır.

Orada gördüğü merhamet, daha sonra başka insanlara uzanan bir ele dönüşür. Orada gördüğü direnç, ileride bir mücadeleye dönüşür. Orada öğrendiği paylaşmak, yıllar sonra topluma hizmet olarak karşımıza çıkar.

BİR BABANIN ADI HER YERDE YAZMAZ

Hayatta bazı insanların adı tabelalarda yazmaz.

Unvanları yoktur. Kürsülere çıkmazlar. Gazetelerde görünmezler. Fakat öyle evlatlar yetiştirirler ki onların hayatı, babalarının en büyük eseri hâline gelir. Bence Mümin Ağa’nın hikâyesinde de böyle bir taraf var.

Belki onu tanıyanların sayısı sınırlıydı.

Ama yetiştirdiği evladın dokunduğu insanların sayısı çok daha fazla oldu.

İşte bir insanın görünmeyen tesiri bazen böyle büyür.

Bir baba bir evlat yetiştirir.

O evlat yüzlerce insana dokunur. Ve aslında o baba da o yüzlerce insanın hayatına dolaylı olarak temas etmiş olur.

MÜMİN AĞA’YI HİÇ GÖRMEDİM AMA ONU MERAK ETTİM

Bir insan hakkında çok şey duyduğunuzda onu merak etmeye başlarsınız. Ben de zaman zaman düşündüm: Nasıl konuşurdu? Nasıl bakardı? Rafet Bey’le oturduğunda ona neler söylerdi?

Onu över miydi, yoksa eski babalar gibi sevgisini içinde mi taşırdı?

Oğlunun mücadelesini izlerken ne hissederdi? Belki gurur duyuyordu.

Belki belli etmiyordu. Belki “daha yapacak çok iş var” diyordu.

Bilemiyorum. Ama bir şeyi hissedebiliyorum:

Bir baba, evladının kişiliğinde iz bırakmışsa o iz tesadüfen oluşmaz.

BAZI MİRASLAR TAPUYA YAZILMAZ

Bir insan öldüğünde herkes onun ne bıraktığını konuşur.

Ev mi bıraktı? Toprak mı bıraktı? Mal mı bıraktı?

Oysa hayatın sonunda asıl kıymetli mirasın bunlar olmadığını düşünüyorum. Bir evlatta bıraktığınız ahlak… Bir ailede bıraktığınız birlik… İnsanların dilinde bıraktığınız güzel bir hatıra…

İşte asıl miras budur. Mümin Ağa da geride böyle bir miras bırakmış görünüyor. Ve bu mirasın en görünür taraflarından biri, oğlu Rafet ULUTÜRK’ün yıllardır sürdürdüğü mücadeledir.

BABAYI TANIMADIM, AMA ESERİYLE TANIŞTIM

Ben Mümin Ağa’yla hiç karşılaşmadım. Fakat artık şunu rahatlıkla söyleyebilirim: Ben onun yetiştirdiği insanla tanıştım.

Bir insanın hayattaki en önemli eserlerinden biri evladıysa, ben Mümin Ağa’nın eserlerinden birini yakından gördüm.

Onun mücadele gücünde…

İnsan sevgisinde…

Memleket meselesine sahip çıkışında…

Yorulsa da devam edişinde…

Bir babanın sessiz mirasını gördüm.

Ve bugün Mümin Ağa’nın ardından içimden geçen cümle şudur:

Bazı insanlar hayattayken çok görünmezler. Fakat öldükten sonra yetiştirdikleri insanların hayatında ne kadar büyük oldukları anlaşılır.

Mümin Ağa’yı göremedim. Ama gölgesini tanıdım.

O gölge bugün hâlâ bir mücadelenin üzerinde duruyor.

Ruhu şad olsun. Mekânı cennet olsun.