Kemal Satılmış YAVUZ

Bazı şehirler vardır…
Gecesi bile aydınlıktır.

Petersburg gibi…

Beyaz gecelerinde karanlık tam inmez.
Ama insanın içindeki bazı hatıralar,
en aydınlık gecede bile gölge gibi durur.

İşte Çanakkale,
Petersburg’dan bakıldığında böyle bir hatıradır.

Işığın İçindeki Hatıra

Bu şehirde geceler bile aydınlıkken,
insan bazen içindeki karanlıkla yüzleşir.

Çanakkale’yi düşündüğümde
bir savaş değil sadece…

Bir eksiklik hissederim.

Bir yarım kalmışlık…

Çünkü orada kalanlar,
geri dönemeyenlerdir.

Uzak Şehir, Yakın Duygu

Petersburg ile Çanakkale arasında
uzun yollar, farklı hayatlar var.

Ama bazı duygular
mesafe tanımaz.

Çanakkale’de toprağa düşen her genç,
burada yaşayan birinin yüreğinde de iz bırakır.

Çünkü fedakârlık,
her yerde aynı ağırlığı taşır.

Tarihin Sessiz Yüzü

Tarih çoğu zaman zaferleri anlatır.

Ama asıl olan,
o zaferin ardındaki sessizliktir.

Çanakkale’de en çok konuşan şey,
belki de söylenmeyenlerdir:

Bir annenin içindeki boşluk,
bir babanın suskunluğu,
bir evin eksilen sesi…

Petersburg’dan Bir Bakış

Bu şehir,
tarihin ağır sayfalarını iyi bilir.

Savaşları, kayıpları,
insanın sınandığı anları…

Bu yüzden Çanakkale’ye baktığımızda
yabancı hissetmeyiz.

Çünkü orada gördüğümüz şey,
insanın direnişidir.

Beyaz Gecelerde Bir Düşünce

Gecenin aydınlık olduğu bir şehirde
insan daha çok düşünür.

Ve bazı sorular gelir aklına:

Bir insan,
hangi güçle sonuna kadar direnir?

Hangi inançla vazgeçmez?

Çanakkale,
bu soruların cevabıdır.

Bir Ses, Bir Saygı

Bugün Petersburg’dan
Çanakkale’ye bir ses gönderiyoruz.

Bu ses,
yüksek değil…

Ama derindir.

Bir saygıdır.
Bir hatırlayıştır.
Bir içtenliktir.

Son Söz: Işığın Altındaki Gölge

Beyaz geceler aydınlıktır…

Ama bazı hatıralar
her zaman gölgede kalır.

Çanakkale de böyledir.

Parlak bir zaferin içinde
derin bir acıyı taşır.

Ve biz biliriz ki…

Bazı destanlar
sadece kazanılmaz.

Onlar,
insanın iç dünyasında yaşamaya devam eder.

Petersburg’dan bakınca
Çanakkale,
işte tam olarak böyle bir hatıradır.